Potrawy z ryb



Sandacz z cukinią i szparagami



przepisy kulinarne Lato nad morzem to najlepsza pora na smakowanie potraw z ryb.

Jeżeli lubisz więc krzątać się po kuchni, wymyślać nowe, smaczne potrawy, to bardzo dobrze trafiłaś.

Mam dla Ciebie fajne, sprawdzone pomysły kulinarne, warte wypróbowania.

Może na początek zrobisz sandacza z cukinią i szparagami

Składniki:
młoda cukinia, 4 cytryny, filet z sandacza wraz ze skórą (15 dag), 6 białych szparagów, mieszanka przypraw: sól, biały pieprz,cukier, sambal oelek, świeży imbir, masło.

Cukinię pokroić wzdłuż na długie cienkie paski. Jedną cytrynę dokładnie umyć, zalać wrzątkiem, osuszyć, a potem cieniutko obrać. Skórkę pokroić w paseczki, obraną cytrynę zawinąć w folię i włożyć do lodówki. Z trzech pozostałych cytryn wycisnąć sok i zalać nim plastry cukinii. Dodać pół szklanki cukru i kawałek świeżego imbiru, pokrojonego w cienkie plasterki.

Odstawić na całą noc, a następnego dnia gotować cukinię w zalewie, aż zrobi się szklista (około 5 minut). Przyprawić do smaku solą, białym pieprzem i łyżeczką sambalu. Sandacza umyć, osuszyć, skropić sokiem wyciśniętym z obranej cytryny. Posolić,posypać białym pieprzem, położyć na nim hojną łyżkę świeżego masła i piec 10 minut w temperaturze 180°C.

Obrać szparagi, odłamać twarde końcówki. Gotować je na stojąco, łebkami do góry w osolonej i lekko posłodzonej wodzie. Rybę ułożyć na ogrzanym talerzu, na wachlarzu ułożonym ze szparagów. Na sandaczu położyć marynowaną cukinię i skropić ją sosem.


Zioła w kuchni

Kminek zwyczajny (Carum carvi)

Roślina dwuletnia z rodziny selerowatych, występuje na łąkach i przydrożach; uprawiany i dziko rosnący. Wymaga gleby żyznej, ciepłej, zasobnej w wodę i wapń. Kminek w pierwszym roku tworzy rozetę z liści, w drugim łodygę kwiatostanową, wysoką do 80 cm, nagą, wewnątrz pustą. Kwiaty małe, promieniste, białe lub różowe. Kwitnie od maja do lipca. Owoce kminku znaleziono w wykopaliskach z okresu neolitu, co świadczy, że od dawna jest znany jako roślina użytkowa. Przypuszczalnie znany był też w starożytnej Grecji i Rzymie.

Główne związki: Olejki eteryczne (do 7%), olej tłusty (do 20%), proteiny, barwniki, żywica.

Uprawa: Rozmnażany z nasion. Dobrze udaje się w hodowli ogrodowej. Opłacalna jest uprawa przynajmniej 10 roślin. Wysiewa się w marcu lub kwietniu. Nie toleruje jako sąsiada kolendry.

Zbiór i przechowywanie: Owoce zbiera się w drugim roku wegetacji rośliny, od czerwca do lipca, gdy w baldachach zaczynają brunatnieć. Ścięte rośliny najpierw się dosusza, a potem młóci. Owoce przechowuje się w ciemnym naczyniu.

Zastosowanie w kuchni: Charakterystyczny smak sprawia, że kminek doskonale doprawia chleb, ciasto czy keksy. Można nim przyprawiać również zupy, kapustę, kapustę kiszoną, cebulę, soczewicę. Nie do pogardzenia w wydaniu wysokoprocentowym - nalewka kminkowa (alasz).

Zastosowanie w ziołolecznictwie: Olejek działa rozkurczające na mięśnie gładkie jelit, zwłaszcza jelita grubego, przewodów żółciowych, wzmaga wydzielanie soku żołądkowego, zapobiega wzdęciom, działa wiatropędnie. Wykazuje też działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybicze. Herbatka na wzdęcia: 2 łyżeczki kminku zalać filiżanką wrzątku. Pić 2-3 razy dziennie. Uwaga: Niektóre odmiany z rodziny selerowatych są trujące. Kto ma zamiar zbierać dziki kminek w naturze, powinien dobrze znać roślinę!